Opeens draait alles weer om mij. We zitten in de kring en de juf vraagt wat ik in het weekend heb gedaan. ‘Net in het veld en een doelpunt rijker, we staan op winst. Het stadion ontploft…,’ ‘Wat is het heerlijk om zo jong te zijn dat je nog mag dromen. Het klinkt misschien raar, maar ik denk dat je sprekend op je vader lijkt.’ Ik negeer haar opmerking en praat vrolijk verder. Ze weet dat papa ons niet meer heeft opgezocht sinds de kerst. Het is nu bijna herfst. Van papa wil ik niets meer weten. Met mama kan ik ook niet zo goed op schieten. ‘De wedstrijd duurt nog maar een paar seconden….! Het laatste fluitsignaal…., FRRRT…!!!!

Frrrrttttt……, frrrttttttt….., het geluid van de beademingspomp gaat me vervelen. Iedere keer wanneer ze de filter komen legen stoor ik me aan het luidruchtige gemompel waarmee dat gepaard gaat. Sinds kort wordt ik blijkbaar bijgestaan door twee zusters die het niet met elkaar eens kunnen worden over de kleur nagellak die bij de pas gekochte nieuwe kledij past. Het zou mij worst wezen en ik verlang naar de roes waaruit ik kom. De medicijnen tegen pijn doen wat ze horen te doen. In een soort van droom beleef ik de mooiste momenten uit mijn leven. Zal ik de alom bekende tunnel van licht weten te vinden wanneer het nodig is? Kom ik nog uit mijn diepe slaap waarin ik schijn te verkeren? Laten mijn herinneringen mij op den duur in de steek?

‘Mama……, MAAAAMAAAAA!’ geen reactie. Ik zet mijn handen aan mijn mond en wil aanzetten om nog eens te gillen….., maar gelukkig hoor ik de trap kraken en kan ik vragen wat ik wil. ‘Mama mag ik een ijsje?’ Het is erg warm buiten en zelfs binnen begint de hitte de strijd te winnen. Normaal houden wij het altijd koel in de kamer. We hebben rolluiken die we dichtdoen als het te warm wordt. Dan blijft de warmte buiten en de koelte aangenaam in de huiskamer. Nog voor mama goed en wel antwoordt heeft gegeven hang ik al met mijn hoofd in de vriezer. Mn handen graaien door de vrieskist op zoek naar dat ene ijsje wat ik zo lekker vind. Dan kras ik met mijn nagel over de bodem, mijn nagel lijkt te breken. Althans, hij voelt aan of hij breekt, maar hij breekt niet. Nog eens haal ik mijn nagel langs de bodem, en nog eens………,

Hij voert mij aan rustige wateren
Hij verkwikt mijn ziel
hij leidt mij in de rechte sporen
zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad
want Gij zijt met mij
Gij richt voor mij een dis aan voor de ogen van wie mij benauwen
ja, heil en goedertierenheid zullen mij volgen
al de dagen van mijn leven
ik zal in het huis des Heren verblijven tot in de lengte van dagen.

Daar stond ik dan; achtergelaten; verstoten als wees van de wereld. Emoties overwelfden mij. Tranen biggelden over mijn wangen, echter wist ik niet of het van verdriet, woede of geluk was. Door mijn bittere glimlach heen dacht ik: ‘Over twee jaar ben ik miljonair.’ Vanaf dat moment nam mijn leven een drastische, emotionele wending. Van de ene op de andere dag stond ik moederziel alleen op de veel te grote aarde. Klaar om alleen te staan. Verliezen en dus sterven was geen optie. De overwinning op mijn verwekkers zou zoeter zijn dan het mooiste stukje huid dat ik tot op dat moment had mogen begeren. Mijn tong ging langs mijn bovenlip. ‘Bloed? Hoe kwam ik daar aan?’ Ik miste de intentie van mijn gedachten. Al vragen stellend zakte ik op mijn knieën, mijn hoofd naar boven gericht en mijn handen verlengden mijn verlangen. ‘Wat is er met mij gebeurd, hoe ben ik hier verzeild geraakt?’ Ik wist dat ik alleen was, dat wel, maar hoe het mij heeft kunnen overkomen is mij volledig ontgaan. Al zoekende naar het geluk in de hemel kletterde druppels op mijn bebloede gezicht. Volgens mij was het mijn metgezel die het balletje aan het rollen heeft gebracht. Ik vond haar vanaf het begin af aan al vreemd doen. KNAL….!!!!

Ik open mijn ogen en zie dat er licht in mijn kamer brand. Wie heeft dat laten branden? Ik kijk naast me; ze slaapt nog! Ik geef haar een kus, doof het licht en verlaat geruisloos het slaapvertrek. Sloffend over de overloop tref ik her en der wat verdwaalde kledingstukken aan. In de badkamer tref ik mijzelf tegenover de spiegel. Hemel…., mijn bovenlip bloed. Met een tissue veeg ik de wond dicht en plak een vlinder op mijn lip. Snel een kam door mijn haar, tanden poetsen, gezicht wassen en naar beneden, want ik ben al te laat. Te laat voor wat? Gelukkig hangt er op de koelkast in de keuken een briefje: 7.40 uur Dyane kinderdagverblijf. Ik ren naar boven pluk Dyane uit bed en breng haar in de auto naar het kinderdagverblijf. Het regent hard en mijn humeur wordt met de seconde slechter. Gelukkig blijft Dyane opgewekt. We draaien de oprit af en met een rotgang rijd ik de straat uit. Om 8.00 uur stap ik op het kinderdagverblijf uit de auto. Dyane brabbelt wat in mijn armen. Ik zwaai de deur opgewekt open. Daar staat ze……….,

PIEP…!!! Wat was dat? Licht in mijn gezicht….!!! ‘Meneer?’ Ik wil antwoorden maar kan geen reactie geven. Mijn armen en benen voelen als lood. Niet te bewegen, geen enkele stuip kan ik uit mijn spieren persen. Mijn ogen draaien in mijn kassen. Het licht wordt doffer en ik val weer weg. Ver van mij klinken stemmen. Ik denk een van mijn ouders te herkennen. Ze praten over Dyane. Ik kan het niet volgen. Ik hoor ieder geluidje in de kamer. Het een wat harden het ander zachter en verder weg. Wat is er gebeurd? PLOFF…!!! Licht uit.